ตั้งกัวเหมยฮวาอี้ซู่
เหมยฮวาอี้ซู่ตามธรรมเนียมถือว่าสืบมาจากเสาหยง จุดเด่นคือความอิสระในการตั้งกัว จะเป็นเวลา ตัวเลขที่มีคนเอ่ยขึ้น ทิศทาง หรือสิ่งที่บังเอิญสังเกตเห็นก็ใช้ได้ วิชานี้ไม่สวมกานจือและไม่ใส่เครือญาติ แต่อ่านจากตรีลักษณ์โดยตรง หน้านี้ครอบคลุมตั้งแต่การตั้งกัวไปจนถึงการแบ่งฝ่ายตนกับฝ่ายเรื่อง
เลขแปดตรีลักษณ์สายก่อนฟ้า
การตั้งกัวใช้ลำดับก่อนฟ้า ซึ่งกำหนดเลขหนึ่งถึงแปดให้แก่ตรีลักษณ์ทั้งแปด ตัวเลขใดก็ตามที่ทอนลงมาอยู่ในช่วงนี้ย่อมให้ตรีลักษณ์หนึ่งตัว ลำดับนี้มาจากการวางตรีลักษณ์แบบก่อนฟ้า ไม่ใช่ชุดเลขที่ติดมากับการวางแบบหลังฟ้า หากใช้ปนกันจะได้กัวคนละกัวไปเลย
การแปลงสิ่งใดก็ได้ให้เป็นตัวเลข แล้วแปลงตัวเลขนั้นเป็นตรีลักษณ์ คือเหตุที่ทำให้วิชานี้ยืดหยุ่นถึงเพียงนี้ ตัวเลขที่เอ่ยออกมา เสียงที่ได้ยิน สิ่งของที่เห็น ทิศที่หันหน้าไป ทุกอย่างที่ให้ตัวเลขได้ล้วนตั้งกัวได้
การตั้งกัวจากเวลา
วิธีที่ใช้กันมากที่สุดคือตั้งกัวจากขณะนั้นเอง นำเลขปี เดือน และวันมาบวกกันแล้วทอนด้วยแปดเพื่อหาตรีลักษณ์บน บวกเลขยามเข้าไปแล้วทอนด้วยแปดเพื่อหาตรีลักษณ์ล่าง และนำผลรวมทั้งหมดทอนด้วยหกเพื่อหาเส้าเคลื่อน หากเศษออกมาเป็นศูนย์ ให้ใช้ตัวหารแทน
เลขปีและเลขยามนับตามลำดับของตี้จือ ส่วนเลขเดือนและวันนับตามปฏิทินสุริยจันทรคติ การเลือกปฏิทินมีผลจริง เพราะนี่ไม่ใช่ปฏิทินกานจือที่ปาจื้อใช้ กัวที่ตั้งกับดวงที่ตั้งจากขณะเดียวกันจึงไม่ได้อ่านตัวเลขชุดเดียวกัน
กัวต้น กัวแฝง และกัวแปร
กัวที่ตั้งได้คือกัวต้น แทนเรื่องตามที่มันเป็นอยู่ เส้าที่สองถึงสี่และเส้าที่สามถึงห้าประกอบกันเป็นสองตรีลักษณ์ของกัวแฝง แทนช่วงกลางของกระบวนการ ส่วนเส้าเคลื่อนแปรไปแล้วให้กัวแปร แทนทิศทางที่เรื่องกำลังมุ่งไป อ่านทั้งสามด้วยกันจะได้เส้นจากสภาพปัจจุบันไปถึงผลลัพธ์
กัวแฝงเก็บมาจากเส้าที่สองถึงห้าเท่านั้น เส้าล่างสุดและเส้าบนสุดไม่มีส่วนร่วม นี่เป็นแบบแผนตายตัว ไม่ใช่การตัดทอนให้ง่ายเข้า
ฝ่ายตน ฝ่ายเรื่อง และความสัมพันธ์ทางธาตุ
กัวหนึ่งแบ่งเป็นตรีลักษณ์บนกับตรีลักษณ์ล่าง ตัวที่มีเส้าเคลื่อนอยู่คือฝ่ายเรื่อง แทนสิ่งที่ถาม อีกตัวหนึ่งคือฝ่ายตน แทนผู้ถาม การอ่านวางอยู่บนความสัมพันธ์เสริมและข่มระหว่างตรีลักษณ์สองตัวนี้
กัวแฝงและกัวแปรก็นำมาเทียบกับฝ่ายตนด้วยวิธีเดียวกัน ให้ภาพช่วงกลางและช่วงท้ายของเรื่อง เหมยฮวามีกฎตายตัวน้อยกว่าลิ่วเหยาและพึ่งความเข้าใจภาพของตรีลักษณ์มากกว่า ตำราคลาสสิกว่าด้วยภาพของตรีลักษณ์จึงเป็นสิ่งที่ต้องอ่านสำหรับวิชานี้
ต่างจากลิ่วเหยาอย่างไร
ทั้งสองวิชาให้กัวหกเส้าเหมือนกัน แต่จัดการกับกัวนั้นคนละแบบโดยสิ้นเชิง ลิ่วเหยาสวมเทียนกานและตี้จือ ใส่หกเครือญาติกับหกเทพ กำหนดเส้าซื่อ เส้าอิ้ง และคงหวาง แล้วจึงเลือกเทพหลัก ส่วนเหมยฮวาไม่สวมอะไรเลย อ่านภาพของตรีลักษณ์และความสัมพันธ์ทางธาตุโดยตรง
ความต่างนี้เป็นตัวกำหนดว่าจะใช้วิชาใดเมื่อใด ลิ่วเหยาบีบเรื่องหนึ่งให้เหลือเส้าเดียวที่ระบุไว้ชัด จึงเหมาะกับคำถามว่าเรื่องหนึ่งจะเกิดขึ้นหรือไม่ ส่วนเหมยฮวาตั้งกัวจากสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าได้ทันที และไม่บังคับว่าคำถามต้องมีรูปร่างครบถ้วนเสียก่อน
使用步骤
- เลือกวิธีตั้งกัว: จากเวลา จากตัวเลข หรือระบุตรีลักษณ์กับเส้าเคลื่อนเอง
- ระบบก่อกัวต้นจากเลขแปดตรีลักษณ์สายก่อนฟ้า แล้วหากัวแฝงกับกัวแปร
- เส้าเคลื่อนเป็นตัวกำหนดฝ่ายตนกับฝ่ายเรื่อง แล้วอ่านความสัมพันธ์ทางธาตุข้ามทั้งสามกัว